Sende kendini bir şeyler atıştırarak sakinleştirenlerden misin ?

Bugün duygusal yeme meselesinden konuşalım istedim. Hani bazen stres olursun, üzülürsün ya da sıkılırsın, bir bakmışsın elinde bir paket cips sonra tatlılar çikolatalar… İşte tam da bundan bahsedeceğiz!

Duygusal yeme denilen şey neden var neden yapıyoruz, ona bakalım. Genelde duygularımızla başa çıkmak zor geldiğinde mutfağa koşuyoruz. İşin kökeni bazen çocukluğumuza kadar gidiyor. Mesela, anne-babanın tartışmalarının arasında kalan bir çocuk, kendini güvende hissetmek için mutfağa sığınıp bir şeyler atıştırarak sakinleşmeyi öğrenmiş olabilir. Bu, zamanla bir alışkanlık döngüsüne dönüşür ve yetişkinlikte bile duygusal zorluk yaşadığımızda o eski baş etme şekli devreye girer. Ama o an yediğimiz şeyler bize kısa bir rahatlama verse de, sonrasında genelde kendimizi daha kötü hissederiz, değil mi?

O yüzden ilk adım farkındalık. Kendine sor: “Ben gerçekten aç mıyım, yoksa başka bir şey mi var?” Eğer bir duygu bizi mutfağa sürüklüyorsa, durup bir nefes alalım. Mesela bir bardak su içmek, birkaç derin nefes almak ya da kısa bir yürüyüş o dürtüyü kesebilir.

Bir de kendimizi suçlamayalım. “Off niye yedim ki şimdi?” diye kendimizi hırpalamak yerine, “Tamam, bir şey mi hissediyorum acaba?” diye düşünelim. Yeme duygusunun bizi hangi anıya götürdüğünü içsel olarak sorgulayalım. Belki o an hissettiğimiz şey, geçmişte bir yerlerde saklı bir duyguya dokunuyordur. Farkındalığı arayalım, kendimize nazikçe yaklaşalım. O duyguyu anlamaya çalışmak, çoğu zaman en güzel çözüm olabilir.

Siz bu duygusal anlarda neler yapıyorsunuz?