Hayatının Kontrolünü Elinde Tutmak İsteyenlere Sesleniyorum!”

Hayatımın kontrolörü, merhaba, sana sesleniyorum!Bana her gün “Şu yemeği şöyle yap,” diyen sana…“Bu kıyafetler uyumlu, şunu giy,” diye akıl veren sana…“Şu diziyi izle, bunu izleme,” diye karışan sana…“Neye inanmalısın, neyi düşünmelisin,” diye yol gösteren sana…Hatta “Bu olayda şunu hisset, böyle duygulan,” diye hislerime bile yön vermeye çalışan sana…

Artık çok yoruldum, biliyor musun?Hayatımın her anını senin ellerine bırakmaktan, her kararımı sana bağlamaktan gerçekten çok yoruldum.Bazen sadece kendim olmak istiyorum, özgürce.Kendi yanlışlarımı yapayım, kendi doğrularımı bulayım istiyorum.Mesela bir gün kalkıp, sırf canım istedi diye uyumsuz bir şeyler giyip dışarı çıkayım…Ya da bir yemeği tarife bakmadan, kafama göre yapayım, belki de berbat olsun ama benim olsun!Bırak da biraz nefes alayım, bırak da hayatı kendi yolumda yaşayayım.Çünkü bu hayat benim, ve ben artık onun direksiyonuna kendim geçmek istiyorum.

Bu yazılar hayatını tahakküm altında yaşayan birine ait. Serzenişi baskının altındaki yılgınlığını yansıtıyor. 

Velhasıl, hayat bizim, değil mi? Kendi kararlarımızla, kendi hatalarımızla, kendi mutluluklarımızla dolu bir hayat… Belki de asıl mesele, o kontrolörün sesini biraz kısmakta. Kendimize güvenmeyi, kendi yolumuzu çizmeyi öğrenmekte.